Vita (21) en Elzelinde (22) pakken voedselverspilling aan met een 3D-printer

Tessa Ham 29 jan 2019 Ondernemen

Houd je vast: gemiddeld gooien we in Nederland per persoon ieder jaar 135 kilo aan eten weg. Wereldwijd verspillen we ongeveer één derde van het eten dat we produceren. En dat terwijl er op de wereld nog een hoop mensen zijn die honger lijden. Elzelinde (22) en Vita (21) bedachten daarom een manier om oud brood en groentes die we normaal weg zouden gooien, te veranderen in voedsel dat lekker én mooi is. Hoe? Met een 3D-printer.

Elzelinde bedacht het upcyclen van eten met een 3D-printer als eindproject aan haar bachelor Industrial Design. Toen dat idee goed werd ontvangen, besloot ze samen te gaan werken met Vita en richtten ze samen Upprinting Food op. Het bedrijf blijft niet onopgemerkt: ze wonnen dit jaar niet alleen de Starter van het Kwartaal bij de Rabobank, maar ook de ECO coin Award 2018. Wij spraken ze over hun geweldige idee.

Hoe is Upprinting Food ontstaan?

Vita: “We hebben allebei de bachelor van Industrial Design in juli afgerond.”

Elzelinde: “En ik heb nog de minor Food Technology gedaan, omdat ik al tijdens mijn bachelor het gevoel had dat ik de richting van voedsel op wilde gaan. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in eten en ben daarom bij mijn eindproject van mijn bachelor voedselverspilling en nieuwe technologieën gaan combineren. Toen bleek dat ik een 3D-printer kon gebruiken, ben ik héél veel gaan experimenteren met oud brood, wortels, bananen en bananenschillen. Het idee werd zo positief ontvangen dat ik besloot samen te werken met Vita.”

Vita: “Tijdens onze opleiding hadden we al veel aan projecten samengewerkt en we vinden allebei duurzaamheid heel belangrijk.”

upprinting food, food waste, voedselverspilling

Hoe ziet het proces eruit van food waste naar het geprinte eten?

Vita: “Het is vaak op basis van oud brood, want dat is zetmeel en daarmee kun je goed bouwen. Dat combineren we met groentes en fruit. Het brood drogen we en blenden we met groenten en fruit, waardoor je een puree krijgt. We hebben bijvoorbeeld een puree gemaakt met wortel en banaan en wortel en kruiden. En recentelijk was er veel boerenkool en pompoen over, dus hebben we dat gebruikt.

Die puree doen we in spuitzakken, waar we spuiten mee vullen die we in een 3D-printer kunnen stoppen. Daar wordt dan druk opgegeven, waardoor je het kan printen in een vorm. Als het geprint is, bakken we het, waardoor het knapperig wordt en je het ook lang kunt bewaren. We hebben een keuken in Helmond, waar allemaal ondernemers in een grote keukenruimte zitten. Als we ons eten moeten bereiden gaan we daarheen.”

Hoe belangrijk is duurzaamheid voor jullie?

Vita: “Duurzaamheid is de basis van ons bedrijf. Door een 3D-printer wordt het wel interessant en mooier, maar het gaat meer om voedselverspilling voorkomen dan om de 3D-printer.”

Elzelinde: “We hebben ook weleens de vraag gekregen: ‘Kun je niet gewoon een lading wortels met brood mixen?’ Maar dat is niet wat we willen. We willen niet eten kopen om het mooi te printen als het normaal ook al lekker is en gegeten zou worden.”

Merken jullie weleens terughoudendheid omdat het eten geprint wordt?

Elzelinde: “Mensen zijn heel nieuwsgierig. Ze willen wel eten uit de 3D-printer proeven, maar zijn eerder terughoudend als het gaat om voedselverspilling, omdat we bijvoorbeeld oud brood gebruiken. Meestal vinden ze het wel spannend, maar proeven ze het toch uit nieuwsgierigheid. We hebben eigenlijk nog geen negatieve reacties ontvangen.”

Vita: “Daarbij ziet het er ook nog eens mooi uit. Dus willen mensen het daarom graag proeven.”

Elzelinde: “Het is ook ons doel om het er zo mooi uit te laten zien. Heel vaak wordt groente en fruit weggegooid, omdat het niet mooi genoeg is. Mensen eten vaak dingen niet meer op als het er niet lekker uitziet. Maar op deze manier kunnen we laten zien dat we er iets aantrekkelijks mee kunnen maken, wat ze wel weer op willen eten. We willen ons concept natuurlijk op de markt zetten. Maar we willen ook laten zien dat je van het eten dat je normaal weg zou gooien, toch nog iets lekkers kunnen creëren.”

upprinting food, food waste, voedselverspilling

Wat is jullie grootste uitdaging?

Elzelinde: “We zijn nu vooral aan het kijken naar het opschalen van de printer. Met deze printer kun je nog niet een restaurant voorzien van geprinte samples. Het proces moet sneller. Daarnaast is er ook een stukje voedselveiligheid, dus regel- en wetgeving. Wat mag wel en wat mag niet? Hoe ga je ervoor zorgen dat alles goed opgeslagen wordt in keukens als het eten nog niet verwerkt is?”

Vita: “Het moet inderdaad echt sneller. Hoe lang het duurt is een beetje afhankelijk van wat je print. Als je iets print dat plat is duurt het ongeveer tien minuten. Ga je de lucht in? Dan duurt het ongeveer een kwartier.”

Vita: “Er komen in ieder geval heel veel reacties op en we krijgen veel publiciteit, dus daaraan kun je merken dat het in ieder geval interessant is waar we mee bezig zijn. Dat mensen het ook wel echt zouden willen. Het is nu een kwestie van het draaiende krijgen.”

Elzelinde: “Niet alleen consumenten, maar ook bedrijven worden zich steeds bewuster van het probleem. Natuurlijk ook omdat er steeds meer vraag is naar duurzame oplossingen, maar ook omdat ze inzien dat het zonde is hoeveel ze weggooien.”

Hoe is het om te ondernemen met een partner?

Elzelinde: “Ik vind het heel leuk om met Vita samen te werken, samen te koken en de hele dag over eten te praten. Je staat er niet in je eentje voor en hebt iemand om mee te overleggen. We doen heel veel samen, maar we hebben ook veel taken die we individueel oppakken.

Vita: “Er zijn dingen die ik doe en dingen die Elzelinde doet en dan overleggen we die. Dat werkt heel goed.”

upprinting food, food waste, voedselverspilling

Zijn er dingen die jullie van tevoren niet hadden zien aankomen?

Elzelinde: “Het kost wel veel tijd, haha.”

Vita: “Maar dat had ik ook wel een beetje verwacht.”

Elzelinde: “En het is ook wel een goed teken. Verder leer ik er ook wel veel van.”

Vita: “Het is interessant, want er is steeds meer waar je over na moet denken.”

Elzelinde: “We hebben allebei natuurlijk een design achtergrond, dus hebben nog niet veel meegekregen van het traject. Tijdens je studie blijft het bij prototypes en neem je niet de volgende stappen.”

Hoe ziet de toekomst er voor jullie uit?

Vita: “We hebben net op de Horecava gestaan om te presenteren en met potentiële klanten te staan. Het doel voor volgend jaar is daar te staan met een 3D-printer die opgeschaald is en die we als product kunnen verkopen.”

Elzelinde: “En we hopen nog een keer terug te gaan naar China.”

Vita: “We hebben in China samengewerkt met een bedrijf. Daar blijft veel rijst over, dus daar hebben we ook mee geprint. Dat was enorm leuk. En uiteindelijk willen we een restaurant beginnen, toch?”

Elzelinde: “Ja, uiteindelijk een eigen restaurant. Een duurzaam restaurant dat voedselverspilling tegengaat, maar wel in combinatie met de nieuwste technologieën en oude technieken als  fermenteren.

Meer weten over Upprinting Food? Neem dan ook eens een kijkje op hun website.

Meer inspirerende interviews

Reageer op artikel:
Vita (21) en Elzelinde (22) pakken voedselverspilling aan met een 3D-printer
Sluiten