Rosa Bertram
Rosa Bertram Carrière 31 okt 2018

Op je 24e een vast contract opzeggen en kiezen voor het freelance bestaan? Fotografe Bibian deed het

In de interviewrubriek van WorkJuice gaan we op zoek naar échte verhalen van echte mensen, met ballen. Tijdens de zoektocht naar (werk)geluk kom je soms voor moeilijke keuzes te staan. Deze week vertelt fotograaf Bibian Bingen (26) hoe ze op haar 24e al haar zekerheid liet vallen en een vast contract bij één van de grootste reclamebureaus van Nederland opzegde. Daarmee koos ze voor het onzekere freelance bestaan, maar is ze gelukkiger dan ooit.

Hoi Bibian, heb je écht op de 24e je contract opgezegd? De meeste mensen studeren dan nog.

“Haha ja, ik was jong toen ik aan het Amsterdam Fashion Institute begon. Daar specialiseerde ik me op ‘visuele cultuur’ en na mijn afstuderen kon ik direct aan de slag bij een groot reclamebureau.”

Maar niet voor lang dus?

“Ik dacht dat een functie als junior artdirector en wat ik leerde op m’n studie een perfecte match was. Maar alles liep anders. Na 2,5 jaar besloot ik redelijk impulsief om voor mezelf te gaan werken.”

Waarom wilde je je net beginnende carrière bij een groot bedrijf opgeven?

“Ik begon met solliciteren zonder te weten wat ik echt wilde. Tijdens mijn studie leerde ik hoe je met beeld een verhaal vertelt over een merk en hoe dat de doelgroep aanspreekt. Toch ging mijn afstudeerproject over de Amsterdamse skatescene en dat is wanneer mijn fascinatie voor documentaire en echtheid ontstond. Ik fotografeerde hier en daar al evenementen en reportages voor VICE.

Dat on the side fotograferen bleef ik doen toen ik aan de slag ging als artdirector. Maar toen ik een grote band mocht vastleggen op Sziget festival in Hongarije, ging het balletje echt rollen en kreeg ik veel klussen. Ik kreeg er zo’n kick van, dat ik dacht: fuck it, dít wil ik doen. Maar ik was nog te onzeker om te denken dat ik daar al m’n geld mee kon verdienen.”

“Nadat ik mijn eerste internationale band had gefotografeerd, dacht ik: fuck it, dít wil ik doen.”

En wat maakte dat je het toen ineens wel durfde?

“Ik zag het fotograferen in eerste instantie meer als een uit de hand gelopen hobby. Ineens kreeg ik een fulltime contract aangeboden en dat ondertekende ik. Op papier was dit echt een droomkans en vaste contracten zijn vrij zeldzaam nu. Toch voelde het niet goed. Ik ging met pijn in mijn buik naar werk. Dat was voor mij het teken. Ik had de verkeerde keuze gemaakt. Ik vond het spannend, maar ik volgde m’n gevoel. Ik dacht: ik ben nu 24, ik heb geen verantwoordelijkheden, kinderen of een hypotheek. Dit is het moment.”

artiest op podium
Droplegs in Paradiso Bibian Bingen

Wat zei je baas ervan?

“Zij begreep me gelukkig en vond ook dat dit de beste keuze voor mij was.”

Verdiende je in het begin genoeg geld om rond te kunnen komen?

“Gelukkig wel. Ik fotografeerde eerst vooral commerciële klussen en die betalen best goed. Na een jaar besloot ik dat te minderen, ik wilde op zoek naar wat voor foto’s ík wilde maken en me niet verstoppen achter opdrachten van klanten. Ik merkte dat mijn fascinatie ligt bij het vertellen van verhalen door middel van foto’s. Maar met ‘eigen werk’ of een documentaire-serie verdien ik niet zoveel. Die balans moest ik dus nog even zoeken.”

“Vaste contracten zijn vrij zeldzaam nu, toch voelde het niet goed.”

Waar liep je verder allemaal tegenaan?

“Eigenlijk ging alles veel te goed aan het begin: klussen kwamen me aanwaaien en ik had constant werk. In mijn eerste jaar als freelancer vloog ik naar Barcelona, Londen en LA. Ik zei overal ja tegen omdat ik bang was om geen geld te verdienen. En ik wilde zoveel mogelijk leren. Het werd veel te druk en ineens dacht ik: nu ben ik alsnog héél veel aan het werk. Ik liep toen bijna tegen een burn-out aan. Hard werken was ik wel gewend, maar freelancen heeft ook rusteloosheid en ongeduldigheid aangewakkerd. Ik vind het moeilijk om me te ontspannen.”

Heb je het toen rustiger aan gedaan?

“Ja. Ik heb toen bijna 2 maanden geen commerciële klussen aangenomen en alleen opdrachten aangenomen die ik leuk vond, zoals bands fotograferen in Paradiso. Toen ik de stekker eruit trok, had ik tijd om na te denken wat ik echt nou eigenlijk echt wilde maken. Ik merkte dat ik goed ben met het werken voor een klant, maar zodra ikzelf de klant ben, ligt die lat absurd hoog. Alles moet perfect zijn. Dat probeer ik nu meer los te laten en niet eerst honderd uur research te doen voordat ik ergens aan begin.”

“Ik zie mezelf steeds meer als los persoon, niet alleen als fotograaf.”

Hoe bevalt het freelance leven je nu, 2 jaar verder?

“Nog steeds heel goed. Ik kan goed omgaan met niet weten hoe mijn week eruit ziet. Ik dacht dat ik structuur nodig had, maar dat valt mee. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld. Ook heb ik eindelijk een balans gevonden tussen commercieel werk – wat ik nog steeds leuk vind -, werk in de muziekindustrie en mijn eigen werk: documentaire-series. Ik moet alleen opletten dat ik mezelf vakantie gun, soms vergeet ik voor mezelf te zorgen.

Ik zie mezelf steeds meer als los persoon, niet alleen als fotograaf. Dat is pas gekomen toen ik tegen die burn-out aanliep. Ik had altijd overal die camera mee. Ik heb echt geleerd nee te zeggen en wil nu niet meer klakkeloos elke klus aannemen.” 

Druk druk druk: waarom zien we druk zijn als een statussymbool?

Hoe doe je dat nu financieel?

“Ondanks dat ik minder klussen aanneem, werk ik nog steeds veel. Ik maak nu meer eigen werk wat niks betaalt, maar dat is een investering die ik nodig heb. Daarmee kan mezelf verkopen als fotograaf en laten zien wie ik ben, maar dit is bewust geen financieel knaljaar.”

Heb je nog tips voor freelancers to be?

“Mij heeft het heel erg geholpen om een businessplan te schrijven. Hoewel mijn keuze vrij impulsief was, heb ik mijn gedachten op papier gezet. Ik kon niet meteen op alle kwesties antwoord geven, maar ik had wel van tevoren overal over nagedacht. Mijn vrije gedachten kregen ineens een zakelijke kant. Ook stel ik doelen per jaar en maak daarvoor steeds een plan. Daardoor vorm je een structuur in die berg van vrijheid. Dat raad ik iedereen aan.

Wat mij ook heel erg heeft geholpen, is het vinden van een aantal mentoren. Mensen uit het vakgebied die jou en je werk kennen en wie je om feedback kan vragen. Zo houd je jezelf scherp en blijf je zoeken naar groei en verbeterpunten.”

Bibian is freelance fotograaf in Amsterdam met een focus op documentaire fotografie en de muziekindustrie. Je vindt haar werk hier.

meisje op de bank met camera

Like the smell of fresh juice in the morning?

Meld je aan voor onze wake-up letter

Reageer op artikel:
Op je 24e een vast contract opzeggen en kiezen voor het freelance bestaan? Fotografe Bibian deed het
Sluiten