Tessa Ham
Tessa Ham Mindset 23 jun 2019

Nikki Pommer kreeg op haar 17e een burn-out: “Dat overkomt mij niet, zeg ik nooit meer. Het overkwam mij wel”

De wereld lag aan de voeten van de toen 17-jarige Nikki Pommer. De ambitieuze leerling had de kans om cum laude te slagen, tot ze op een ochtend letterlijk niet meer uit bed kon komen. Ze had een burn-out, maar durfde dat niet aan zichzelf toe te geven. “Een burn-out voelde als gezichtsverlies.”

We spreken de inmiddels 21-jarige Nikki over haar burn-out en haar bijzondere herstel, buiten de reguliere zorg.

Hoe zag jouw leven voor je burn-out eruit?

“Op 17-jarige leeftijd was ik net geslaagd aan de mavo en stroomde ik door naar de havo. Ik was een ambitieuze student, zo eentje waarvan iedereen zei: ‘Die komt er wel’. De wereld lag aan mijn voeten. Maar dat bracht ook heel veel druk met zich mee. Ik was zwaar perfectionistisch, wat je ook terugzag in mijn cijfers. Ik had de kans om cum laude te slagen. Naast de druk die ik mezelf oplegde voor school gebeurden er een aantal dingen in mijn persoonlijke leven.

Ik kreeg een relatie met iemand die psychische problemen had. Omdat ik een heel zorgzaam karakter heb, ging ik voor haar zorgen. Mijn moeder moest op dat moment operaties ondergaan en mijn opa overleed. Door mijn hoogsensitiviteit kwam dat heel hard binnen.

Op een ochtend werd ik wakker. Met mijn gedachtes zat ik al op de fiets, maar ik kon letterlijk niet meer omhoog komen. Ik las daar weleens over en dacht: ja ja, dat is allemaal wel heel zweverig.

Op dat moment trok ik de stekker eruit en stopte ik met school. Ik moest pauze nemen. Toch durfde ik aan mezelf niet toe te geven dat ik een burn-out had.”

Ergens in je achterhoofd wist je dat wel?

“Mijn moeder heeft een geschiedenis met depressie en burn-outs, en ze is heel open over haar mental health. De link was daardoor snel gelegd, maar toch duurde het twee jaar voordat ik durfde toe te geven dat ik een burn-out had. Ik wilde gewoon iets anders doen, hield ik anderen voor. Ik verveelde me op school. Toegeven dat ik een burn-out had, voelde als gezichtsverlies. Toen ik het na twee jaar eindelijk kon, ging mijn herstel opeens heel snel.”

Hoe zag jouw herstel eruit?

“Ik zocht geen hulp in de reguliere zorg, maar focuste me op ontwikkeling en persoonlijke groei. Ik ging heel veel zelfhulpboeken lezen, cursussen volgen en had persoonlijke mentoren die me begeleidden.”