Tessa Ham
Tessa Ham | LinkedIn Mindset 23 jun 2019

Nikki Pommer kreeg op haar 17e een burn-out: “Dat overkomt mij niet, zeg ik nooit meer. Het overkwam mij wel”

De wereld lag aan de voeten van de toen 17-jarige Nikki Pommer. De ambitieuze leerling had de kans om cum laude te slagen, tot ze op een ochtend letterlijk niet meer uit bed kon komen. Ze had een burn-out, maar durfde dat niet aan zichzelf toe te geven. “Een burn-out voelde als gezichtsverlies.”

We spreken de inmiddels 21-jarige Nikki over haar burn-out en haar bijzondere herstel, buiten de reguliere zorg.

Hoe zag jouw leven voor je burn-out eruit?

“Op 17-jarige leeftijd was ik net geslaagd aan de mavo en stroomde ik door naar de havo. Ik was een ambitieuze student, zo eentje waarvan iedereen zei: ‘Die komt er wel’. De wereld lag aan mijn voeten. Maar dat bracht ook heel veel druk met zich mee. Ik was zwaar perfectionistisch, wat je ook terugzag in mijn cijfers. Ik had de kans om cum laude te slagen. Naast de druk die ik mezelf oplegde voor school gebeurden er een aantal dingen in mijn persoonlijke leven.

Ik kreeg een relatie met iemand die psychische problemen had. Omdat ik een heel zorgzaam karakter heb, ging ik voor haar zorgen. Mijn moeder moest op dat moment operaties ondergaan en mijn opa overleed. Door mijn hoogsensitiviteit kwam dat heel hard binnen.

Op een ochtend werd ik wakker. Met mijn gedachtes zat ik al op de fiets, maar ik kon letterlijk niet meer omhoog komen. Ik las daar weleens over en dacht: ja ja, dat is allemaal wel heel zweverig.

“Dat overkomt mij niet, zeg ik nooit meer. Het overkwam mij wel.”

Op dat moment trok ik de stekker eruit en stopte ik met school. Ik moest pauze nemen. Toch durfde ik aan mezelf niet toe te geven dat ik een burn-out had.”

Ergens in je achterhoofd wist je dat wel?

“Mijn moeder heeft een geschiedenis met depressie en burn-outs, en ze is heel open over haar mental health. De link was daardoor snel gelegd, maar toch duurde het twee jaar voordat ik durfde toe te geven dat ik een burn-out had. Ik wilde gewoon iets anders doen, hield ik anderen voor. Ik verveelde me op school. Toegeven dat ik een burn-out had, voelde als gezichtsverlies. Toen ik het na twee jaar eindelijk kon, ging mijn herstel opeens heel snel.”

Hoe zag jouw herstel eruit?

“Ik zocht geen hulp in de reguliere zorg, maar focuste me op ontwikkeling en persoonlijke groei. Ik ging heel veel zelfhulpboeken lezen, cursussen volgen en had persoonlijke mentoren die me begeleidden.”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Nikki Pommer ✌🏻 (@nikkipommer) on

Waarom heb je niet voor reguliere zorg gekozen?

“Ik wil niet zeggen dat ik per se tegen reguliere zorg ben. Maar die zorg is vaak gericht op het bestrijden van de symptomen en niet op het aanpakken van de kern. Het achterliggende probleem wordt niet opgelost. Ik wilde mijn emoties niet onderdrukken, ik wilde uitzoeken wat daar achter zat. Dat was een verschil dat ik miste bij de reguliere zorg.

Ik zou iedereen met een burn-out aanraden om op zoek te gaan naar dat stukje bewustwording. Dat kan bijvoorbeeld met een coach, maar in de reguliere zorg zullen er ook hulpverleners zijn die wel echt op zoek gaan naar de kern.

Mij heeft het lezen van zelfhulpboeken ook erg geholpen. Ik lees ze nog steeds en ik leer elke keer weer wat bij. Je moet er wel voor openstaan.

“Veel mensen hebben een oordeel over zelfhulpboeken. Ik geloof er erg in en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.”

Uiteindelijk heb ik zelf ook een boek geschreven: ‘De  wijze lessen van een twintiger’. Hierin beschrijf ik de achttien lessen die ik leerde toen ik me ging verdiepen in persoonlijke groei en ontwikkeling.”

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Nikki Pommer ✌🏻 (@nikkipommer) on

Kun je één wijze les uit je boek delen?

“Het is heel belangrijk om voor jezelf te kiezen en het oordeel van anderen volledig los te laten.

“Schijt hebben op een respectvolle manier, is een beetje mijn slogan geworden.”

Dat doe je door constant te trainen en je bewust te worden. Ook hier moet je daarvoor op zoek gaan naar de achterliggende gedachte. Ik hunkerde bijvoorbeeld naar bevestiging van anderen, omdat ik mezelf geen bevestiging gaf. Ik zei nooit tegen mezelf: hé, je bent goed bezig. Als je bang bent voor de mening van anderen, zoek dan naar welke belemmerende overtuiging jij in je mindset hebt.”

Hoe denk je dat het komt dat zoveel jonge mensen een burn-out krijgen?

“Dat heeft meerdere oorzaken, zo kun je ook een burn-out krijgen door je relatie. Maar ik denk dat het schoolsysteem het grootste probleem is. Vergeleken met vijftig jaar geleden is alles veranderd. De auto, de televisie, de telefoon, zelfs de fiets. Het schoolsysteem is hetzelfde gebleven – op dat whiteboard in plaats van een krijtbord na. Ik denk oprecht dat als het schoolsysteem anders wordt ingedeeld, we de klachten kunnen terugbrengen.”

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

“Naast dat ik schrijf op mijn eigen blog, ben ik spreker over persoonlijke ontwikkeling. Zo spreek ik bijvoorbeeld op scholen. Ik ben erachter gekomen dat er veel vraag is naar sprekers, maar dat beginnende sprekers niet worden toegelaten bij een sprekersbureau. Daardoor mis ik een beetje diversiteit in de sprekerswereld en ben ik van plan mijn eigen sprekersbureau te beginnen. Om wel die beginnende sprekers een kans te geven.”

Benieuwd geworden naar Nikki’s boek over haar burn-out? ‘De wijze lessen van twintiger’ koop je hier. Op haar website blogt Nikki over haar leven en persoonlijke ontwikkeling. Ook op Instagram deelt ze mooie inzichten over persoonlijke groei en geluk.

Meer inspirerende interviews

Like the smell of fresh juice in the morning?

Meld je aan voor onze wake-up letter

Reageer op artikel:
Nikki Pommer kreeg op haar 17e een burn-out: “Dat overkomt mij niet, zeg ik nooit meer. Het overkwam mij wel”
Sluiten