Waarom #MeToo geen ultieme reddingsactie is geweest

Als er iets is wat we liever helemaal willen wegdenken uit ons leven dan is het wel seksuele intimidatie. Schunnige opmerkingen, ongevraagde handtastelijkheden of sluimerende pesterijen: in een ideale wereld is hier geen plaats voor. Helaas is seksuele intimidatie nog steeds erg actueel. Vooral op de werkvloer liegen de cijfers er niet om.

Uit onderzoek blijkt dat maar liefst 39% van de vrouwelijke werknemers seksuele intimidatie op het werk ervaart. Hoe kunnen we dit cijfer in godsnaam verklaren, net nu wanneer we dachten dat de #MeToo-beweging wel stilaan haar boodschap had overgebracht? Wij gingen op onderzoek uit.

Waar de schoen wringt

Seksuele intimidatie op het werk kan gedefinieerd worden als:

Elke vorm van verbaal, non-verbaal of lichamelijk gedrag van seksuele aard dat afbreuk doet aan de waardigheid van vrouwen en mannen op het werk”.

Wat opvalt aan deze definitie is dat ze afhankelijk is van zowel de persoon als de situatie. Waar de één een schouderklopje van zijn manager als too much beschouwt, zal dit voor de ander net een geruststellend gebaar zijn.

En hier wringt al meteen de schoen: seksuele intimidatie is een dubbelzinnig gegeven. Waar vrouwen met gemak #MeToo-waardige situaties oprakelen, hebben de daders in kwestie misschien geen flauw idee dat ze destijds over de schreef zijn gegaan. Het is dus goed mogelijk dat de #MeToo beweging bij veel daders helemaal geen alarmbelletje deed rinkelen, omdat ze hun acties helemaal niet als negatief interpreteerden.

We zeggen hierbij wel dat seksuele intimidatie een probleem is dat zowel mannen als vrouwen bereikt, al blijkt uit onderzoek dat vooral single vrouwen onder de dertig jaar de grootste risicogroep zijn.

Wat kunnen we dan wel doen?

Zoals we hierboven aanhaalden, beseft de dader niet altijd dat hij iemand seksueel ongewenst heeft benaderd. Het is dus van groot belang om een duidelijk signaal te geven wanneer je te maken krijgt met seksuele intimidatie.

De #MeToo was een laagdrempelige manier om de stilte te doorbreken, maar in het opzicht van daderbewustwording was de actie niet erg doeltreffend. De hashtag richt zich immers niet tot één persoon en benoemt niet waar het specifieke probleem ligt.

Een succesvollere manier om het probleem aan te pakken kan zijn om assertief te laten weten waar je grenzen liggen. Dit kun je het beste onmiddellijk doen, nadat het voorval zich heeft voorgedaan. Hoe langer je hiermee wacht, hoe minder mensen je helaas zullen geloven.

Zo’n assertiviteit vraagt een flinke dosis moed, maar het gevaar van niks zeggen is dat je de dader het signaal geeft dat er niets aan de hand is. En als je eenmaal in zo’n spiraal terechtkomt, is het erg lastig om hier nog uit te komen.

In de zorg de meeste seksuele intimidatie

Daarnaast is het handig om te weten dat bepaalde beroepen meer te maken krijgen met seksuele intimidatie dan anderen. Een recente studie onderzocht voor ons in welke sectoren het grootste gevaar schuilt. Het grootste percentage ongewenste intimiteiten komt voor in de zorgsector, gevolgd door functies in openbaar bestuur, veiligheid en de juridische wereld. De technische- en ICT-sector blijven het meest gespaard. Het loont de moeite om hier even bij stil te staan voordat je solliciteert voor een bepaalde baan.

Hiermee bedoelen we niet dat alle functies in de zorg te vermijden zijn, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee, toch?

Misschien vind je dit ook interessant: En wat nou als Andy King uit de Fyre Festival-documentaire een vrouw was?

Reageer op artikel:
Waarom #MeToo geen ultieme reddingsactie is geweest
Sluiten