Tessa Ham
Tessa Ham | LinkedIn Mindset 11 jun 2020

Cathelijn was net hersteld van burn-out, toen de pandemie uitbrak: “Ik wilde niet nóg een keer mijn leven on hold zetten”

Vanaf een afstandje leek Cathelijn Paling (30) een heel leuk leven te leiden: ze had een druk sociaal leven, een succesvol bedrijf, en net een boekencontract binnen gesleept bij een literair agent. Maar tijd om stil te staan bij hoe ze zich voelde had ze niet. Tot haar lichaam aan de rem trok: een burn-out. Na een jaar tijd ging het weer wat beter met haar. Ze kon weer het vliegtuig in zonder paniekaanval en had zowaar een paar keer in de kroeg gestaan. Maar net toen ze haar leven weer wilde oppakken, gooide corona roet in het eten.

“Mijn eerste gedachte was direct: nee! Ik wil niet nog een keer mijn leven on hold zetten”, zegt Cathelijn. Gelukkig bleek ze tijdens haar burn-out waardevolle lessen te hebben geleerd waar ze ook tijdens quarantaine veel aan bleek te hebben.

We spreken Cathelijn over haar leven voor, tijdens en na haar burn-out. Welke lessen neemt ze nu nog elke dag mee?

Hoe zag jouw leven voor je burn-out eruit?

“Druk! Samen met zeven ondernemers deelde ik een kantoor aan de Keizersgracht in Amsterdam. Daar werkte ik voor vijf á zes opdrachtgevers tegelijk en creëerde ik creatieve content voor hen. Ook organiseerde ik een paar keer per jaar een groot netwerkevent voor jonge ondernemers (JOOST.), dat ik met een vriendin had opgezet. Ik zat altijd bomvol ideeën die ik nog wilde uitwerken.

Ik leidde een knetter sociaal leven waarin ik niemand teleur wilde stellen, dus ik was altijd overal bij en vrijwel nooit thuis. Datzelfde jaar was ik ook toegelaten tot de TV Academy en had ik een boekcontract in de wacht gesleept bij een literair agent. Daarnaast werkte ik regelmatig een maandje vanuit het buitenland, en maakte ik tussendoor ook nog kleine tripjes om daarover te schrijven op mijn (reis)blog – want ja, die heb ik ook nog.

Cathelijn Paling
Bron: Cathelijn Paling

Klinkt als een fantastisch leuk leven, maar stiekem veranderden de weekenden in werkdagen. Grenzen vervaagden en ontspanning was steeds verder te zoeken. Ik was ontzettend gefocust op mijn doelen behalen, meer leren, verder groeien – ik wilde altijd maar meer.

“Het voelde alsof ik op een sneltrein was gestapt die alsmaar door denderde, zonder haltes of eindstation.”

Uiteindelijk trok mijn lichaam aan de noodrem, belandde ik in een burn-out en werd ik gedwongen mijn levensstijl aan te passen.”

Wat hadden voor jou signalen moeten zijn dat een burn out op de loer lag?

“Ik voelde benauwdheid en druk op mijn borst. Maar zelfs toen ik last kreeg van hyperventilatie, spontane huilbuien zonder concrete aanleiding, en slechts enkele uren per nacht sliep, dacht ik nog steeds: ‘zal wel weer overgaan.’

Ik ben een vrij nuchter persoon, raak niet zo snel in paniek en had nog nooit eerder in mijn leven gehyperventileerd. Pas toen ik paniekaanvallen kreeg als er te veel mensen om me heen stonden, en op een dag in elkaar zakte op straat, kon ik er niet langer omheen.”

Hoe zag jouw herstel eruit?

“Een half jaar voelde het echt als ‘overleven.’ Als je slechts een paar uur slaapt per nacht, van opstaan tot slapengaan hyperventileert en boodschappen doen aanvoelt als de Olympische Spelen, weet je van wanhoop niet hoe je de dag door moet komen.

Ik heb geleerd dat je niet alleen moet zorgen voor je fysieke gezondheid, maar ook je mentale. Ik had daar nog nooit over nagedacht, ik dacht: dat gaat toch vanzelf?”

“Maar je brein is ook een orgaan waar je voor moet zorgen – dat rust nodig heeft.”

Zijn er nog andere lessen die je in deze periode hebt geleerd?

Ik was ook altijd bezig met dingen die ik nog wilde bereiken, maar stond daar vervolgens nooit bij stil. Check, schrap, en door! Zo lag voldoening altijd in de toekomst of in het verleden. Superzonde. Je hebt er immers toch hard voor gewerkt? Ik probeer nu meer te leven in het nu.

Ook heb ik geleerd emoties er te laten zijn. Ze halen je toch wel in. Voorheen kon ik daar niet zo goed mee omgaan, vooral niet als ze negatief waren. Die mochten er niet zijn, alles moest toch gewoon leuk zijn? Daarnaast was ‘leren accepteren’ misschien wel de allerbelangrijkste les. Ik ben vrij ambitieus en heb een sterke wilskracht – ‘twee hele mooie eigenschappen, maar die je ook de kop kunnen kosten als je geen rem hebt’ zei mijn burn-out-psycholoog destijds.

“Ik heb nog lange tijd gevochten tegen het label ‘burn-out’; ik wilde het niet, dus accepteerde ik het niet.”

Maar acceptatie bleek stap 1 van herstel. Tot slot zag ik stilstaan altijd als falen. Inmiddels weet ik dat elk mens af en toe stil moet staan om weer verder te kunnen. Je kunt niet eindeloos doorgaan.”

Luistertip: Luister naar de allereerste aflevering van de WorkJuice Podcast over stress & burn-outs!

Hoe lang heeft het geduurd voor je hersteld was?

“Ruim een jaar, al ben je nooit van de ene op de andere dag helemaal ‘hersteld.’ Ik snap dat mensen dat moeilijk vinden om te begrijpen: ben je nou ‘beter’ of niet? Maar je brein heeft echt een opdonder gehad. Echter, sinds een paar maanden voel ik me weer helemaal fit, happy en ben ik bezig met leuke, nieuwe ideeën uitwerken voor mijn eigen Content agency (Cath&Co.). Een collectief waarbij ik samenwerk met verschillende creatieve freelancers.

Ik heb na al die tijd – en ondanks de corona-crisis – de draad weer opgepakt. Zo blij als een kind, haha!”

Cathelijn Paling
Bron: Cathelijn Paling

Je wilde net weer je leven oppakken, maar corona gooide roet in het eten. Hoe was dit voor jou?

“Ja, dat was echt even lastig – not going to lie. Want als je net zo’n jaar achter de rug hebt, en je alles net weer een beetje terug op de rit hebt, is dit wel even moeilijk te verkroppen. Ik wilde niet weer terug naar geïsoleerd leven, me rot voelen, thuis zitten zonder nut of doel.

Daarbovenop raakte ik vrijwel direct na de ingang van quarantaine mijn opdrachtgevers kwijt, dat voelde wel even als een hele nare deja-vù. Daarnaast zou ik twee maanden op reis gaan, wat tijdens mijn burn-out fungeerde als een stip op de horizon. Die ging natuurlijk ook niet door.”

Zorgde deze situatie ervoor dat je herstel eigenlijk moeilijker was?

“Ik viel de eerste twee weken weer even terug in mijn oude gewoonten; wilde koste wat kost niet klagen, maar voelde enorme boosheid. Ik zocht overal afleiding en stopte mijn kop in het zand, tot de burn-out klachten terugkwamen. Ik schrok me dood, maar hoefde maar aan één hele belangrijke les te denken, en toen keerde de rust terug: accepteren.

“Hoe rauw en oneerlijk het leven soms ook is, neem het zoals het komt.”

Je hebt er toch geen controle over, en zolang je gezond bent, ben je toch een rijk mens? De rest komt vanzelf.”

Dankzij deze situatie zien veel mensen in hoe gehaast het leven wel niet is. Denk je dat er minder burn-out klachten ontstaan door deze nieuwe manier van leven?

“De rat race is een gevaarlijke om te rennen. Belangrijk is om je af en toe af te vragen of het leven dat je pre-Covid-19 leidde wel vol te houden was? Ook op de lange termijn.

“We zijn tegenwoordig bijna verslaafd aan ‘druk zijn’.”

Het ontpopte zich de laatste jaren tot een waar statussymbool. We zijn bang voor wat het betekent als we dat niet zijn, druk.

Ondertussen veranderen vakanties steeds meer in workations (guilty) en voor je het weet, weet je niet meer hoe het moet, ontspannen. Ik hoop – en geloof – dat deze nieuwe manier van leven mensen dwingt om bewustere keuzes te maken. Meer voor zichzelf te kiezen.

Een vriendin van mij zei laatst: ‘ik voel dus zo’n rust over me heen gekomen sinds corona.’ Dat is heel interessant, want dat betekent dat ze hiervoor haar leven niet inrichtte zoals zij dat wilde. Ik hoop dat mensen dit bewustzijn ook post-Covid-19 vasthouden. In dat geval, denk ik zeker dat er minder burn-outklachten zullen zijn.”

Verder lezen?

In 4 weken naar een productiever leven?

Meld je aan voor onze wake-up letter en volg onze productiviteitscursus

Reageer op artikel:
Cathelijn was net hersteld van burn-out, toen de pandemie uitbrak: “Ik wilde niet nóg een keer mijn leven on hold zetten”
Sluiten